Een verhaal uit de eerste Sonnera Post. Lees hier het begin.
In Fortella was de herfst nog maar net begonnen. De bomen rond het huis van opa en oma waren grotendeels groen, al verschenen er iedere ochtend meer gele en koperkleurige bladeren tussen de takken. Milo vond dat genoeg bewijs om te zeggen dat het herfst was, terwijl Nova volhield dat een seizoen op een vast moment begon en niet wanneer een boom besloot daar eindelijk zichtbaar aan mee te werken.
Milo stond bij het keukenraam en wees naar een geel blad dat langzaam over het tuinpad dwarrelde. ‘Die was gisteren nog groen.’
Nova keek nauwelijks op van haar boek. ‘Dat kun je onmogelijk weten.’
Milo verzekerde haar dat hij het blad had gezien, maar toen ze vroeg welk blad precies, keek hij naar de honderden bladeren aan dezelfde boom en wees na enige aarzeling naar buiten. ‘Die daar.’
Nova knikte. ‘Sterk bewijs.’
Naast Milo zat Vig op de vensterbank, zijn kleine bronskleurige Lunbie met grote oren, korte pootjes en een ronde Lichtcirkel op zijn buik. In Sonnera hoorde bij ieder mens een Lunbie en hoewel Lunbies maar één woord konden zeggen, lun-bie, had Milo zelden moeite om Vig te begrijpen. Vig volgde het dwarrelende blad, keek naar Nova en vervolgens naar Milo. ‘Lun-bie.’
Milo knikte tevreden. ‘Precies.’
Nova schoof haar bril iets hoger op haar neus. ‘Hij heeft letterlijk maar één woord gezegd.’
Aan de andere kant van de tafel keek Lun op uit het boekje dat ze tussen haar pootjes hield. ‘Lun-bie,’ zei ze.
Nova knikte. ‘Dank je.’
Milo keek haar aan. ‘Jij mag haar wel als bewijs gebruiken?’ Volgens Nova was Lun betrouwbaarder, waarop Vig zich zo beledigd tegen Milo’s arm liet vallen dat hij hem bijna van de vensterbank moest opvangen.
Oma zette een schaal met brood op tafel en merkte op dat de belangrijkste kwestie van de dag gelukkig al voor acht uur besproken was. Op dat moment ging de achterdeur open en kwam opa binnen met Tor achter zich aan. Aan zijn laarzen zat zoveel modder dat oma eerst naar de vloer keek en daarna naar hem.
Opa volgde haar blik. ‘Ik was van plan ze uit te doen.’
Oma knikte. ‘Dat lijkt me een uitstekend plan.’
Terwijl opa zijn laarzen bij de deur zette, keek Nova door het raam naar het land achter het huis, waar sinds een paar dagen iets gebeurde waar opa opvallend weinig over vertelde. Eerst waren er houten palen verschenen, daarna rollen touw, planken en meetlatten, en inmiddels had hij een enorm lang stuk grond afgezet waar hij iedere ochtend samen met Tor rondliep. Nova had al meerdere keren gevraagd wat hij aan het maken was en kreeg steeds antwoorden die technisch gezien nergens onwaar waren, maar haar ook geen stap verder hielpen.
‘Je hebt er weer palen bij gezet,’ zei ze. ‘Gisteren stonden er twaalf en nu vijftien.’
Opa complimenteerde haar met haar telwerk.
Nova kneep haar ogen samen. ‘Waarvoor zijn ze?’
Opa keek naar buiten. ‘Voor iets waar palen voor nodig zijn.’
Milo nam een hap brood. ‘Dat weten we dan ook weer.’
Onder opa’s snor verscheen de glimlach die betekende dat hij het antwoord uitstekend wist en voorlopig veel plezier beleefde aan het feit dat Nova dat niet deed.
Voordat ze verder kon vragen, klonk voor het huis een zware bons, gevolgd door het schrapen van hout over steen. Voor de deur stond een wagen met vier houten kisten. Ze waren ongeveer even groot, maar daar hield de overeenkomst op: één was donker en zwaar, één lang en smal, over een derde liep een blauwe veeg en uit een andere klonk een zacht gerinkel toen de bezorger hem neerzette. Op alle vier zat een bleek rechthoekje waar duidelijk een kaartje had gezeten.
De bezorger gaf opa vier losse labels. ‘Die lagen onder in de wagen.’
Op de kaartjes stonden de tekens van Fortella, Floraan, Zerenda en Lumhaven. De kisten waren bestemd voor de nieuwe Sonnera-tentoonstelling die vlak achter hun huis werd opgebouwd, waar ieder gebied spullen naartoe had gestuurd waarmee bezoekers straks iets over het leven in Sonnera konden ontdekken. Alleen wist niemand meer welk kaartje bij welke kist hoorde.
Welke kist hoort waar?
Wat zit er in de zware kist? Waarom rinkelt die ene? En wat bouwt opa toch achter het huis? Puzzel mee met Milo en Nova en lees hoe het afloopt. Het hele verhaal is binnenkort ook los te downloaden.